Γιατί είμαι #metoNiko

Την προηγούμενη φορά εξήγησα «Γιατί είμαι #metonKyriako» και πολλοί φίλοι μου -κυρίως κεντρώοι και αριστεροί- δυσαρεστήθηκαν. Πολύ φοβάμαι όμως, ότι αυτή τη φορά θα δυσαρεστήσω τους δεξιούς φίλους μου καθώς, όντας πολιτικά υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος και ευσυνείδητος πολίτης, θα σας εξηγήσω γιατί είμαι #metonNiko και γιατί  την εν λόγω εκλογική διαδικασία, τη θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο για το νέο ΠΑΣΟΚ, αλλά για όλους τους πολίτεςΑς παραθέσουμε όμως κάποιες πληροφορίες για τον κάθε ένα υποψήφιο:

Φώφη Γεννηματά


Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι κόρη του Γεωργίου Γεννηματά, ένα απ’ τα ιδρυτικά και πιο γνωστά μέλη του ΠΑΣΟΚ. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, από όπου και αποφοίτησε το 1987. Έναν χρόνο πριν την αποφοίτησή της, διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα. Σε ηλικία 51 ετών ήταν ήδη πρόωρα συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας. Η σύνταξη αυτή είναι σε αναστολή, γιατί σήμερα έχει την ιδιότητα της βουλευτού. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 2003 κατείχε διάφορα αξιώματα, όπως Πρόεδρος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών – Πειραιώς, ενώ συμμετείχε και στις κυβερνήσεις Γιώργου Παπανδρέου, Λουκά Παπαδήμου και Αντώνη Σαμαρά, άλλοτε ως Υφυπουργός και άλλοτε ως Αναπληρώτρια Υπουργός.

Νίκος Ανδρουλάκης


Γεννήθηκε στο Ηράκλειο και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Στη συνέχεια εκπόνησε το μεταπτυχιακό του στο πρόγραμμα «Νέα Υλικά και Περιβάλλον». Ανεξάρτητα απ’ την ιδιότητα του μηχανικού, το ενδιαφέρον του κέντρισε και η φιλοσοφική, γι’ αυτό και είναι υποψήφιος διδάκτωρ της Φιλοσοφίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστημίο Αθηνών. Ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού, ενώ παράλληλα διαχειρίζεται μια μικρή τουριστική μονάδα. Απ’ το 2008 εκλέγεται στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2013 εκλέγεται και γραμματέας. Το 2014 εκλέγεται Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, με το ψηφοδέλτιο της Ελιάς και συμμετέχει στην ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών & Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον Ιανουάριο του 2016, μετά από πρόταση της Σοσιαλιστικής Ομάδας, επιλέχθηκε να συμμετάσχει στην Εξεταστική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σχετικά με τις μετρήσεις εκπομπών αέριων ρύπων στην αυτοκινητοβιομηχανία, ως πλήρες μέλος (Σκάνδαλο Volkswagen).

[widget id=”text-6″]

Το πρώτο σημείο που πρέπει να διευκρινιστεί, είναι ότι η σύνθεση του Κοινοβουλίου εν γένει, αφορά κάθε Έλληνα Πολίτη. Συνεπώς, η εκλογή αρχηγού ενός κόμματος που συμμετέχει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο δεν θα έπρεπε να περιορίζεται στους υποστηρικτές του κόμματος. Η πορεία που θα ακολουθήσει ένα κόμμα επηρεάζει ως ένα βαθμό και την κεντρική πολιτική σκηνή και ο αρχηγός του κόμματος είναι συνήθως αυτός που καθορίζει αυτή την πορεία. Ανεξάρτητα, λοιπόν, απ’ το αν συμφωνούμε με τις θέσεις ενός κόμματος ή όχι, θα ήταν νίκη για την Δημοκρατία αν ο πολίτης ψήφιζε το πρόσωπο εκείνο που πιστεύει πως θα επιφέρει κάτι θετικό στον τόπο.

Από την μία η κ. Γεννηματά έχει δείξει δείγματα γραφής, ούσα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το 2015. Πρόκειται μάλλον για μία συμβατική πρόεδρο που έχει την φιλοσοφία που επικρατεί τα τελευταία χρόνια: «Να συντηρήσουμε την παράταξη, να κρατήσουμε την καρέκλα». Ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτό τον ισχυρισμό είναι πως η κα. Γεννηματά ενώ θα μπορούσε να προχωρήσει στη διεύρυνση του χώρου πολύ νωρίτερα, προτίμησε να εξασφαλίσει πρώτα την «πολιτική γοητεία» της στη σκληροπυρηνική πασοκική δεξαμενή και στη συνέχεια να υποστηρίξει την ανάγκη διεύρυνσης. Να σημειωθεί, βέβαια, ότι η συνεργασία με την ΔΗΜΑΡ στις εκλογές του 2015 μπορεί να θεωρηθεί ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, αφού ποτέ δεν τέθηκε θέμα αρχηγού. Άλλωστε, δεν πρόκειται για συνένωση, αλλά μάλλον για συμπόρευση με στόχο την εκλογή.

Από την άλλη ο κ. Ανδρουλάκης είναι ένας νέος πολιτικός, με μόνο μία θητεία στην Ευρωβουλή από το 2014. Κατέχει την ωριμότητα που πρέπει να έχει ένας πολιτικός, αλλά και την όρεξη και το όραμα ενός νέου ανθρώπου. Χωρίς να επενδύει στην πολιτική του φόβου και χωρίς να ακούμε απ’ αυτόν «μεγάλα λόγια», έχει επίγνωση της κατάστασης και σ’ αυτό συνέβαλε η θητεία του ως Ευρωβουλευτής και η συναναστροφή του με ομολόγους του από άλλα κράτη. Θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα της συνέντευξης του κ. Ανδρουλάκη στην «Καθημερινή»: «Θα σας δώσω το παράδειγμα των κόκκινων δανείων αλλά και του προσφυγικού. Με ερωτήσεις μου, ως ευρωβουλευτή στα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα, συνειδητοποίησα ότι ήταν επιλογή της κυβέρνησης το σημερινό μοντέλο για τα κόκκινα δάνεια, όπως και η συγκεκριμένη ερμηνεία της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας. Ο κ. Τσίπρας επέλεξε να στερήσει από τους έντιμους δανειολήπτες να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία αξιοπρέπειας πριν από τα funds, ο κ. Μουζάλας απέφυγε το πολιτικό κόστος μεταφοράς των αιτούντων άσυλο στην ενδοχώρα «θυσιάζοντας» τα νησιά. Το ότι δεν μπορούμε να σκίσουμε τα μνημόνια, δεν σημαίνει ότι όλα όσα προτείνουν οι τεχνοκράτες της τρόικας είναι σωστά. Οφείλουμε να γνωρίζουμε και να φροντίζουμε καλύτερα από εκείνους τα του οίκου μας».

Ο κ. Ανδρουλάκης, είναι απ’ τους λίγους πολιτικούς που έχει θέσει επί τάπητος τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Δεσμεύεται ακόμη για ένα αξιοκρατικό κράτος, όπου οι θέσεις ευθύνης θα επιλέγονται μέσω ΑΣΕΠ και με θητεία ώστε να μην έχουμε την επέλαση κομματικών στρατιών. Επίσης, κάνει λόγο και για ψηφιακό κράτος. Πολλές ακόμη πληροφορίες για τις θέσεις του κ. Ανδρουλάκη μπορεί κάποιος να βρει αν παρακολουθήσει τις συνεντεύξεις του ή αν επισκεφθεί τη σελίδα του.

Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος για το αν θα επιτευχθεί η ανανέωση και η διεύρυνση του χώρου επί της ουσίας και δε θα μείνει απλά σε επικοινωνιακό επίπεδο.  Πιστεύω όμως, ότι αν κάποιος προσπαθήσει να το πετύχει, αυτός είναι ο κ. Ανδρουλάκης και όχι η κα. Γεννηματά.

Αισθάνομαι ακόμη ότι ο κ. Ανδρουλάκης έχει τις προϋποθέσεις για να φέρει μία διαφορετική νοοτροπία στην Ελληνική πολιτική σκηνή.

Πιστεύω στον κ. Ανδρουλάκη. Ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα: Πιστεύω στον κ.Ανδρουλάκη, περισσότερο απ’ την κα. Γεννηματά.

Κοινή χρήση:

Αφήστε ένα σχόλιο