Αδέρφια κηδευόμαστε

Σήμερα θα πρέπει να θρηνούμε, διότι έχουμε κηδεία. Σήμερα θα πρέπει να ανατριχιάζουμε, διότι έχουμε μάτια και βλέπουμε, αφτιά κι ακούμε. Θρηνούμε για την Ελλάδα, γιατί οι εικόνες που είδαμε και θα δούμε θυμίζουν εφιάλτη που δεν ξημερώνει για να φύγει, να ξεφύγει και να σβήσει. Θρηνούμε γιατί ενώ υπήρχαν πολλά να γίνουν και πολλά να κάνουμε, αυτά δεν έγιναν.

Η λέξη φρίκη είναι λίγη για να περιγράψει όλα αυτά που ζούμε. Κυριολεκτικά και οι λέξεις φαίνονται φτωχές για την περιγραφή της οργής, της θλίψης, του φόβου και της αβοήθητης κατάστασης. Γράφοντας, έσβησα και ξαναέγραψα τόσες πολλές φορές, γιατί δεν ήξερα τι πρέπει να γραφεί. Τα πράγματα αυτά δεν γράφονται, επιλέγονται να μην λέγονται, γιατί εκφράζουν συναισθήματα που είμαστε τόσο φτωχοί για να τα πούμε αλλά τόσο ανήμποροι στο να τα νιώσουμε. Πονάμε που σκεφτόμαστε.

Είναι μια μέρα άσχημη, δύσκολη και νοσηρή, τόσο που θα πρέπει όλοι να ντρεπόμαστε, γιατί σήμερα το «και μη χειρότερα» δεν υφίσταται πια γιατί έχουμε πλέον τα χειρότερα, και τι θα ήταν χειρότερο; Άνθρωποι να έχουν χάσει τις ζωές τους. Τις έχασαν, γιατί δεν φτάνει μια ζωή για να ξαναγίνει ό,τι χάθηκε, γιατί αυτά όλα ήταν κόποι μιας ζωής.

Οι φωτιές δεν σβήνονται με τις λέξεις, αλλά ας βρουν μιλιά αυτοί που την χρειάζονται και παρηγοριά οι απαρηγόρητοι μια στιγμή που όλοι μας θρηνούμε κι αυτοί που νοιαστήκαμε, αυτοί που παραβλέψαμε, αυτοί που ήμασταν εκεί ή οι απόντες, αυτοί που νοιώσαμε αλλά κι αυτοί που πονέσαμε πολύ. Αδέρφια δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά καιγόμαστε και μάλιστα πολύ. Και αύριο έχουμε κηδεία, στην Αττική, στην Εύβοια, στην Ηλεία, στη Μεσσηνία και στα Γρεβενά, θα είμαστε εκεί και οι 11 εκατομμύρια.

Κοινή χρήση:

Αφήστε ένα σχόλιο